Beweeg en Beleef jezelf
 
 

Je vraagt je af of je kind wel lekker in zijn/haar vel zit. Je kijkt maar ziet niet echt iets. Je voelt van alles. Je probeert van alles om er achter te komen wat er nou toch kan zijn. Je stelt je kind vragen: is er iets op school gebeurd? Voel je je wel lekker? Moet je soms ergens aan denken? Je mag alles aan me vertellen, dat weet je wel hé?! Wat je ook probeert, soms kom je er gewoon niet achter. Er is iets maar je kunt de vinger er niet op leggen en je maakt je zorgen. Wat doe je dan? Hoe ga jij als ouder om met zorgen over je kind?

Hoe je het ook doet maakt niet uit. Jij doet het op jouw eigen manier en met alles wat je op dit moment in huis hebt. Ik ga er van uit dat iedere moeder weet wat het beste is voor haar kind en dat iedere vader er alles aan wil doen om zijn kind blij en gelukkig te maken. Neem je eigen gevoel serieus en volg je hart. Je kind heeft je nodig als je voelt dat er iets is. Bedelf jezelf en je kind maar niet onder een hele berg zorgelijkheid maar zoek samen warme gezelligheid en de zachtheid op. Er 'zijn' voor je kind komt eerst! Er is daarna nog tijd genoeg om te zoeken naar hulp, als je dat nodig vindt.

Als je je kind wil aanmelden voor kindercoaching dan is er iets aan de hand. Je vindt dat je kind geholpen moet worden. De eerste afspraak is meestal alleen met de ouder(s) en de kindercoach. Zo gaat dat bij mij in de praktijk ook. Aan het einde van het eerste gesprek is veel duidelijk over het probleem dat wordt ervaren, maar niet alles! Het kind zelf heeft zijn/haar stem nog niet laten horen. Ervaart het kind het probleem zelf ook? En zo ja, hoe dan, en wanneer dan, en met wie, en hoe lang en ... ziet het kind het eigenlijk wel zitten om gecoacht te worden?

Kindercoaching is gericht op de toekomst: het aanleren van nieuwe vaardigheden. Dat maakt coaching anders dan therapie, waar voornamelijk aan het verwerken van trauma's uit het verleden gewerkt wordt.

Als het probleem duidelijk is, is het ook duidelijk wat je niet meer wil. Maar wat wil je dan wel? Wat wil je bereiken? In het coachingsproces dat volgt werken we intensief op drie vlakken: het mentale (denken), het fysieke (doen) en het energetische (emoties, ademhaling) totdat het kind het weer zelf kan.

Iedere ouder verzucht wel eens: 'wat is hij/zij weer druk vandaag!' Meestal gaat het om een keertje een dag druk zijn, maar er zijn kinderen die altijd druk zijn, en onrustig. Die kunnen niet stil zitten of rustig doen. Er wordt dan al snel aan ADHD gedacht. Er is echter een grote groep kinderen die helemaal geen ADHD heeft maar toch druk gedrag laat zien. Sommige kinderen zijn nu eenmaal druk en actief en nemen lawaai met zich mee. Dat zit in het karakter. Drukke en onrustige kinderen die zich niet goed kunnen afsluiten voor de omgeving zullen hun onrust niet snel kwijt kunnen raken, waardoor ze zich in de klas bijvoorbeeld niet goed kunnen concentreren. Voor deze kinderen is het fijn om rustige momenten in een rustige omgeving in te bouwen met weinig prikkels, om zo tot rust te kunnen komen. Het is soms echt even zoeken waar druk gedrag en het onrustige gevoel van een kind vandaan komt. Er kunnen verschillende zaken invloed hebben op het gedrag. Het karakter speelt een grote rol, in combinatie met fysieke, emotionele of omgevingsfactoren. Krijgt het kind voldoende slaap of heeft het een aandoening? (fysieke factoren) Wordt het op school gepest of heeft het moeite met bijvoorbeeld een grote klas of maakt het zich zorgen en wil hij/zij iets verbergen? (emotionele factoren) En hoeveel prikkels krijgt het kind uit de omgeving, is er misschien onrust in de thuissituatie? (omgevingsfactoren)

Sommige gezinnen kunnen de drukte die een kind met zich mee brengt heel goed aan. Ik ken gezinnen waar het thuis een gezellig rommeltje is en waar de gezinsleden luidruchtig en uitbundig het samenleven en zich daarbij allemaal goed voelen.  Maar wat nou als dat niet het geval is en jouw kind zich anders gedraagt dan jij zou willen? Moet een druk kind zich voegen naar de mate van rust die de ouders wensen of moeten de ouders zich meer aanpassen om hun drukke kind 'te laten zijn wie hij is'? Stel jezelf de volgende vraag als eerste: is jouw onrustige en drukke kind zo omdat hij gewoon zo is, of is het drukke gedrag een uiting van een onderliggend 'probleem'? Vervolgens stel je jezelf de vraag of jij als ouder lekker genoeg in je vel zit om je kind te begeleiden.


 Laat ik deze redelijk vage term eens kort verduidelijken. Om te beginnen heeft iedereen grenzen. Iedereen kan wel iets opnoemen wat hij wel en niet wil. Als je iets doet, of toelaat, wat je niet wil dan ga je 'over je eigen grenzen heen'. Dat gebeurt iedereen wel eens. Je doet iets voor een ander terwijl het eigenlijk niet helemaal (of helemaal niet) fijn voelt. De meeste mensen kunnen vroeg of laat aangeven wanneer het genoeg is. Zij kunnen hun eigen grens dan weer opnieuw aangeven. Maar wat als je niet goed weet wat je wel en niet wil? Als het niet goed voelt en iets niet prettig voor je is? Er kunnen allerlei redenen zijn waardoor kinderen (en grote mensen trouwens ook) hun grenzen niet goed aangeven:  ze voelen hun grens niet, ze durven of mogen geen nee zeggen of ze willen te graag ergens bij horen (meelopers). Kinderen zonder begrenzing vanuit zichzelf voelen zich eigenlijk niet veilig en hebben daarbij dan ook steun nodig van volwassenen.

Naast persoonlijke grenzen zijn er grenzen die gegeven worden aan groepjes of groepen kinderen, in de vorm van regels en afspraken. Er zijn kinderen die het erg lastig vinden om zich te houden aan regels en ze regelmatig overtreden. Anderen  houden zich er goed aan, of misschien wel eens té goed. Op de één mopper je misschien als ie weer iets doet wat niet mag en tegen de ander zeg je met een knipoogje: 'Hee, durf jij vandaag eens een keertje iets stouts te doen?' Hoe gaat jouw kind om met grenzen? En jij?

 De vraag om bij jezelf te blijven is vaak bedoeld als een beschermend advies: het beschermt je tegen van alles dat jou weg kan halen bij je eigen energie. Wanneer je veel prikkels binnen krijgt en geen tijd om die te verwerken, dan kan je jezelf niet goed meer voelen en horen met als gevolg dat je niet goed meer weet wat je wil en wat goed voor je is. Een keuze maken wordt dan moeilijk of zelfs onmogelijk. Veel gevoelige, hoogsensitieve kinderen hebben hier last van. Sommige gevoelige kinderen trekken zich dan terug in zichzelf, anderen krijgen een vastloper, een driftbui, een lichamelijke pijn of anders...Je hoeft overigens niet gevoelig of zelfs hoogsensitief te zijn om de verbinding met jezelf soms kwijt te raken. Om bij jezelf te kunnen blijven is het nodig om je gedachten en je gevoel te laten samenwerken zodat je weet wat je wel en niet fijn vind en daar je gedrag op kunt aanpassen. Bij jezelf blijven begint dus bij het goed leren voelen! Hoe voelt mijn lichaam? Waar voelt het fijn en niet fijn? Hoe voel ik me als ik...? Daarna komen een aantal belangrijke vervolgstappen: het erkennen van je gevoel én het bewust worden van jouw behoefte om dan vervolgens te kiezen wat je dan het beste kunt doen. Lukt het jou om 'dicht bij jezelf' te blijven?